ตะกรุดลูกสะกดไม้แปรกบังเกวียน สำนักอุณมิลิต ขนาด 3.0*1.2 ซม

takrut khum sap 

samnak unna mi lit

material = holy wood ( wagon wheel )

for = lucky , money and trade

size 3.0*1.2  cm

ตะกรุดลูกสะกดไม้แปรกบังเกวียน สำนักอุณมิลิต  ขนาด 3.0*1.2 ซม

เป็น ชื่อพระคาถาโบราณ ซึ่งโบราณาจารย์ยกย่องว่า  มีอิทธิคุณสุดคณานับ  แม้จะบรรยายเป็นเล่มสมุด ได้สักร้อยเล่มเกวียน   วิชานี้  เป็นโภคทรัพย์ค้ำคูน อย่างวิเศษ  เพราะทรัพย์จะทวี   ดั่งร้อยเล่มเกวียน  ทั้งยังทำให้เวทมนต์คาถา ประจุเครื่องมงคลเพิ่มอิทธิคุณ เป็นอเนกประการ    อนึ่งเกวียน เป็นของอาถรรพ์และแรงครูสูง  โบราณเชื่อถือว่า  สามารถป้องกันอันตรายต่างๆ   และทำให้มั่งคั่งร่ำรวย การนับว่าทรัพย์มากเพียงใดในสมัยโบราณ จะนับกันเป็นอัตราบรรทุกคือเกวียน   บ้านไหนมีเกวียนถือว่ามั่งคั่ง มีกินไม่อด   เกวียน ถือเป็น “ยนต์”  อย่างหนึ่ง ที่ใดมีความเจริญหรือไม่ ก็จะดูทางเกวียนหากมีทางเกวียนไปถึงก็เจริญ  เพราะมีการค้าขายมีกำไร     เกวียนจึงเป็นเครื่องหมายของความเจริญด้วยและผู้มีฐานะจำแปรก  ซึ่งจะทำให้คล้ายราชรถ  แปรกเกวียน เป็นวัตถุมีฤทธิ์ซึ่งในทางวิทยาคมหลากหลาย    เมื่อนำมาทำตะกรุด คาดเอวก็จะดีแบบมีเกวียน คือทั้งคุ้มครองและทำให้ร่ำรวย เกวียนเป็นเคล็ด ทางโชคลาภซึ่งบางครั้ง  ก็ปิดกันจน เฝือ อย่างคาถานางกวัก  ที่ขึ้นต้นว่า “โอมศรีวิชัย...” ก็เพี้ยนคำเกวียน   เป็น “กังเวียน”  ซึ่งแปลว่าขอบผ้าปกหัวช้าง    ซึ่งบางสำนักไปแปล คำ กังเวียน ว่า  วนเวียนไปมา   ซึ่งคาถาเดิมนั้น  ”กังเวียน”  เพี้ยนมาจาก กงเกวียน  ตามคติเรื่อง  ประวัตินางกวักจากตำนานพุทธ    ส่วนหนึ่งเกิดจากเกวียนนี่เอง  เรื่องมีว่านางกวักชื่อจริงว่า สุภาวดี บิดาชื่อ สุจิตพราหมณ์ มารดาชื่อ สุมณฑา เกิดที่เมืองมัจฉิกาสัณฑ์ (อยู่ห่างไม่ไกลจากเมืองสาวัตถี) มีครอบครัวประกอบอาชีพทำมาค้าขาย ต่อมาสุจิตตพราหมณ์ผู้เป็นพ่อ ได้ขยายกิจการซื้อเกวียนมา๑ เล่ม นำสินค้าไปเร่ขายในต่างถิ่น บางครั้งบุตรสาวขออนุญาตเดินทางไปด้วย เพื่อเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ ระหว่างการค้าขายสุภาวดีได้มีโอกาสพบกับ "พระกัสสปเถระเจ้า" เป็นอริยสงฆ์แสดงธรรม หลังจากสุภาวดีฟังธรรมเทศนาอย่างตั้งใจแล้ว พระกัสสปเถระเจ้าได้กำหนดจิตเป็นอำนาจจิตพระอรหันต์ ประสิทธิ์ประสาทพรให้สุภาวดีและครอบครัว โดยได้ตั้งกุศลจิตประสาทพรเช่นนี้ทุกครั้งที่สุภาวดีมีโอกาสไปฟังจนจบอำลากลับ ต่อมา สุภาวดีได้เดินทางติดตามบิดาไปทำการค้า และมีโอกาสฟังธรรมพระอริยสงฆ์อีกท่านหนึ่ง นามว่า "พระสิวลีเถระเจ้า" สุภาวดีได้ฟังธรรมอย่างตั้งใจ สุภาวดีจึงมีความรู้แตกฉานในหลักธรรมต่างๆ เป็นอันมาก พระสิวลีเป็นผู้มีชีวิตอัศจรรย์กว่าพระสงฆ์ อื่น คือ ท่านอยู่ในครรภ์มารดานานถึง๗ ปี๗ เดือน จึงคลอดออกมา พร้อมด้วยวาสนา บารมี ที่ติดกับวิญญาณธาตุของท่าน ท่านจึงเป็นผู้มีลาภสักการบูชามาหาท่านตลอด เมื่อถึงคราวจำเป็นและต้องการ ทุกครั้งที่สุภาวดีได้ฟังธรรมและลากลับ พระสิวลีเถระเจ้าได้กำหนดกุศลจิต ประสาทพรให้สุภาวดีและครอบครัว เช่นเดียวกัน จิตของสุภาวดีจึงได้รับประสาทพรจากพระอรหันต์ถึงสององค์ ส่งผลให้บิดาทำการค้าได้กำไรไม่เคยขาดทุนนางได้รับพรว่า "ขอให้เจริญรุ่งเรืองไพบูลย์ด้วยทรัพย์สินเงินทอง จากการค้าขายสินค้าต่างๆสมความปรารถนาเถิด"บิดารู้ว่าสุภาวดีคือผู้ที่เป็นสิริมงคลที่แท้จริง เป็นที่ไหลมาแห่งทรัพย์สมบัติของครอบครัว ครอบครัวร่ำรวยขึ้นเป็นมหาเศรษฐีมีเงินทองและกองเกวียนสินค้ามากมาย เทียบได้กับธนัญชัยเศรษฐี บิดาของวิสาขาแห่งแคว้นโกศล บิดาของสุภาวดีได้ฟังธรรมพระพุทธเจ้า ปฏิบัติธรรมด้วยความศรัทธา เมื่อนางสิ้นชีวิตแล้ว ชาวบ้านจึงปั้นรูปแม่นางสุภาวดีไว้บูชา ขอให้การค้ารุ่งเรือง และความเชื่อดังกล่าวนี้ ก็แพร่หลายเข้ามายังดินแดนสุวรรณภูมิ จากการเผยแพร่ของพราหมณ์ และยังคงเป็นความเชื่อที่สืบมาจนถึงทุกวันนี้คาถาจึงกล่าวย้อนบารมี  จากยอดวิทยาคมโบราณนี้จึงสร้าง มงคลวัตถุ  จากเกวียนโบราณซึ่ง ต้องมีลักษณะมงคล และมีประวัติทางค้าขายให้เจ้าของร่ำรวย