achan ong-at
si ngam 2568
Material = alpaca
For = charm , love and sex
Size 3.5*2.2 cm
พ่อครูเสน่ห์หน้าหมา เนื้ออัลปาก้า อาจารย์องอาจ สีงาม 2568
ครูเสน่หาที่มีใบหน้าเป็นสุนัข วิชาลึกลับสำหรับนักรักผู้เป็นจอมใจ ครูเฒ่าหน้าหมาผู้เสริมฤทธาของเสน่ห์ทั้งมวลให้ร้อนแรงเป็นเท่าทวี หนึ่งในครูเสน่ห์ของสายวิชาอาถรรพ์ ในศิลปะแบบมานุษยรูปนิยม ร่างผสมระหว่างมนุษย์และสุนัข
วิชาเสน่ห์หน้าหมา เป็นวิชาเสน่หาสายล่างที่ขึ้นชื่อมาแต่โบราณ แบบที่เรียกได้ว่าไม่มีคอเครื่องรางเสน่ห์คนไหนไม่รู้จัก ด้วยกิตติศัพท์ที่โดดเด่นเลื่องลือไปทาง เมตตามหาเสน่ห์ ตัณหาลุ่มหลง ปลุกกำหนัด กระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกในทางกามารมณ์ได้อย่างรุนแรงมาก สะกดให้คนหลงเชื่อ หรืออยู่ในอำนาจของเราเชื่อฟังเราทุกอย่าง แต่วิชานี้ก็มีอาถรรพ์มากเช่นกัน โดยเฉพาะหากนำวิชาในตับนี้มาสักเสกลงบนร่างกาย ก็จะมีข้อห้ามมากมายที่ครูบาอาจารย์จะกำชับผู้สักไปว่าต้องยึดถือให้จงดี
ด้วยเหตุนี้ครูบาอาจารย์ตั้งแต่สมัยก่อนจึงไม่นิยมนำยันต์จากตับวิชานี้มาสักบนเนื้อหนังให้กับลูกศิษย์โดยตรง ด้วยความเป็นห่วงลูกศิษย์ว่าหากวันใดวันหนึ่งถือข้อห้ามข้อปฏิบัติไม่ได้ก็อาจทำให้เกิดปัญหาจากฤทธานุภาพทางเสน่ห์ของวิชาที่รุนแรงจัดจ้านเกินไปนั่นเอง อาจารย์องอาจท่านว่าทุกอย่างย่อมเหมือนกระจก 2 ด้าน เป็นดาบ 2 คมเสมอจะทำอะไรต้องคิดหน้าคิดหลังก่อนเสมอ
เวลาใครมาขอให้อาจารย์องอาจสักวิชานี้ให้ ท่านก็มักจะบอกให้เอาตะกรุดไปใช้ก็พอ อย่าสักเลย เพราะวิชาเสน่ห์หน้าหมานี้ เป็นมนต์วิชาทางเสน่ห์สายล่างล้วนๆ ที่มีอาถรรพ์มาก เทียบได้กับตับวิชา "ครูบาหอสระอีใหญ่" เลยทีเดียว ยิ่งถ้าสักในจุดสำคัญที่ตำราระบุไว้ จะยิ่งแรงมาก จนทำให้ใครอยู่ใกล้ เกิดอารมณ์กำหนัดรุนแรงไม่ต่างจากเวลาหมามันติดเป้ง ถ้าให้อธิบายว่าแรงขนาดไหน ก็ให้ดูเวลาหมามันสมสู่กัน มันไม่เลือกพี่ ไม่เลือกน้อง ไม่เลือกพ่อ ไม่เลือกแม่
ในสายของอาจารย์องอาจจึงถือว่าวิชาเสน่ห์หน้าหมานี้เป็นวิชาต้องห้ามอีกวิชาหนึ่งของสำนักก็ว่าได้ พระเถรเณรชีและผู้ที่อยู่ในสมณเพศจึงไม่ควรร่ำเรียนหรือนำไปใช้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นถ้าครูบาอาจารย์สมัยก่อนท่านไม่ได้กำชับไว้อาจารย์ฆราวาสที่ร่ำเรียนมนต์วิชาเสน่ห์ทางนี้มา คงได้บวชเป็นพระกันไปหมดแล้ว
และอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ท่านไม่สักให้ใคร เพราะท่านเคยสักวิชาเสน่ห์หน้าหมานี้ให้นางโลมคนหนึ่งไป จนสุดท้ายตัวเขาเองต้องมาขอให้อาจารย์องอาจถอนแก้ออก เพราะมีลูกค้ามาใช้บริการกับเธอไม่ขาด จนบางวันเธอเดินแทบไม่ไหว ท่านอาจารย์องอาจจะย้ำบอกลูกศิษย์ท่านเสมอว่า "หากได้วิชาเสน่ห์หน้าหมาไป ก็ให้ยึดความถูกต้องเป็นหลักเพราะมนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐที่แยกแยะบาปบุญคุณโทษได้ หากแยกแยะไม่ได้ก็ไม่ต่างจากหมา"
ในตำราว่าวิชาเสน่ห์หน้าหมานี้จะทำให้คนที่เราหมายปองหลงรักชอบพอเราเหมือน "หมารักนาย" คือทำให้บุคคลเป้าหมายคิดถึงเรา มอบกายให้การปรนนิบัติเหมือนเราเป็นจ่าฝูง คอยเฝ้ารอที่จะเจอเราเหมือนสุนัขที่เฝ้าคอยนายของมันกลับมาบ้าน หากไม่เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียงเรานานวัน จะคิดถึงเราแทบขาดใจ เหมือนสุนัขที่ตรอมใจไม่กินข้าวกินปลาหากเจ้าของไม่กลับบ้านหลายวัน
ทำให้คนรักมีรักเดียวใจเดียวอย่างซื่อสัตย์และภักดี เหมือนสุนัขที่รักเจ้านายของมันโดยไม่แปรผัน รักหลงเราเหมือนเป็นรักครั้งแรกโดยปราศจากเงื่อนไข คือไม่ว่าจะหน้าตาขี้เหร่ ยากจน ไร้หน้าตาในสังคม หรือแม้ถึงขนาดพิพลพิการเป็นใบ้หูหนวก ก็ไม่ได้ทำให้สุนัขรักเจ้าของๆมันน้อยลงแต่อย่างใด อยู่ใกล้เราเมื่อไหร่ก็มาคลอเคลียดีใจเหมือนสุนัขที่แลบลิ้นกระดิกหางเพื่อบ่งบอกว่ามันมีความสุขมากฉันใดฉันนั้น
จากที่กล่าวมาข้างต้น ท่านจึงได้มีการนำยันต์จากตับวิชานี้มาประยุกต์ทำเป็นตะกรุดและเครื่องรางสำหรับพกพาติดตัว แต่ยังคงมีอิทธิฤทธิ์ในทางเสน่ห์โลกียะอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งผู้ที่นำไปใช้ไม่จำเป็นต้องถือข้อห้ามอันใดเป็นพิเศษ เหมาะกับคนในยุคสมัยนี้ รวมไปถึงคนต่างชาติที่อาจจะไม่เข้าใจในเรื่องข้อคะลำของวิชาทางเวทมนต์ต่างๆ อย่างไรก็ดีท่านอาจารย์องอาจได้กำชับว่า "หากสุขสมหวังในทางโลกียะแล้ว ก็ควรน้อมเข้าหาความสุขสงบทางธรรมะด้วย ชีวิตของปุถุชนควรมีทั้งทางโลกและทางธรรมควบคู่กันไป"
ขนาด 3.5*2.2 ซม


This website uses cookies (Learn more) and has a privacy policy (Learn more).
